De kater van het moeten voldoen aan een eis die men niet begrijpt…

Een verzekeraar maakt deel uit van een groep verzekeraars. De verzekeraars doen veel dingen gezamenlijk en hebben dan ook een actieve onderlinge financiële verhouding. Kosten die gezamenlijk worden gemaakt worden door één verzekeraar betaald en dan later onderling verrekend. Om het enigszins werkbaar te houden en de kosten te drukken gebeurt dat niet voor elke uitgave afzonderlijk, maar worden posten opgespaard om het in één keer te kunnen verrekenen. In de tussentijd wordt er nauwkeurig bijgehouden welke verzekeraar nog wat te vorderen heeft op welke andere verzekeraar.

DNB is van mening, dat het openstaande bedrag dat de verzekeraars van elkaar tegoed hebben te hoog is en schrijft voor om de onderlinge verhoudingen te beperken tot maximaal bedrag X. De verzekeraar is van mening, dat door de beperking tot bedrag X de bedrijfskosten onnodig oplopen en de werkbaarheid afneemt.

De verzekeraar schrijft DNB een uitgebreide brief, waarin zij uitlegt hoe zij tegen de situatie aankijkt. Daarbij wordt uitgebreid ingegaan op waar de mogelijke risico’s van de onderlinge verhoudingen liggen en hoe de verzekeraar denkt die te kunnen beheersen. 

De verzekeraar verwacht, dat DNB naar aanleiding van haar argumenten het beleid versoepelt of anders in elk geval ingaat op de argumenten van de verzekeraar en uitlegt waarom de verhoudingen echt tot bedrag X beperkt moeten worden.

DNB doet geen van beide. In een ultrakorte reactie herhaalt DNB alleen maar de eis om de onderlinge verhoudingen te beperken tot bedrag X zonder iets dat ook maar in de verte lijkt op argumenten of uitleg. De verzekeraar blijft zitten met de kater van het moeten voldoen aan een eis die men niet begrijpt en het gevoel, dat er met DNB niet te praten valt.

 

Leave a Reply